Arpacık denilen ufacık çıbanlar, bazı insanların gözlerine çok musallat olurlar. Biri batıp biri çıkar. Bu iz’aç edici hal, uzun müddet sürerse insanı bıktırıp usandırır. Arpacık, kirpik diplerindeki yağ bezlerinin tıkanmasından ve mikropların bu bezler içine girip azgınlaşarak iltihap yapmalarından ileri gelir.
Günün birinde, kaşıntı ile, göz kapağında hafif bir yanma başlar. Kapağın kenarında ufak, yuvarlak, etrafı kırmızı bir kabarcık hasıl olur. Bu kabarcık, az zaman içinde büyüyüp cerahatlenir.
Çok geçmeden göz kapağı da kızarır.. Şişer ve hatta bazı vakalarda şişliğin fazla olmasından dolayı göz kapanır.
Arpacık ufak bir arızadır ama, acısı ve sıkıntısı büyüktür. Göz kapağına el dokundurmak bile mümkün olmaz. O kadar çok acır ki insanı âdeta hasta eder.
Daha bir müddet sonra, bu ufacık kabarcık çatlar. İçinden bir kaç damla cerahat akıp boşalınca ağrı birdenbire, sükûnet bulur. Hasta rahat eder. Göz kapağındaki şişlik de, yavaş yavaş azalarak, göz tabii haline dönmüş olur.
Bir takım göz ve burun nezleleri, göz yaşı yapan keseciğin iltihapları, fena bir ışık altında veya tozlu, topraklı, dumanlı yerlerde çalışmalar, okuyup yazmalar, gözlerin görmesindeki çeşitli bozukluklar arpacıklara sebep diye gösterilmiştir. Fakat en mühim sebep bünyedir.
Gerçekten bazı zayıf bünyeli insanların arpacığa karşı özel bir istidadı olduğuna dikkat edilmiştir.
